Tomorrow's Monday, FML

Er lijkt schot in de zaak te zitten. Binnen een half jaar kan ik een andere baan gaan zoeken. Dan is alleen nog de vraag of ik ook ergens aangenomen word natuurlijk...

Probleem is dat ik geen idee heb wat ik WEL zou willen doen. Ik ben nu nog jong genoeg om iets anders te vinden maar dat blijft niet eeuwig zo. Op een gegeven moment willen bedrijven je niet meer aannemen, dus het is zaak om vóór die tijd een baan te vinden waar je goed zit en waar je eventueel tot je pensioen zou kunnen blijven. Goh, no pressure!

Alles aan het fulltime moeten werken tot je 67e, het altijd door moeten blijven gaan zonder even bij te kunnen komen, zonder zoveel tijd aan je hobby's en leuke dingen te kunnen besteden als je echt zou willen, staat me verschrikkelijk tegen. Wat is nou precies de moeite waard aan het leven? Het enige positieve wat ik kan bedenken, zijn de schamele momentjes die je als volwassene vrij hebt en zelf je tijd in kan delen. En die vrijheid heb je eigenlijk nooit. Je bent eigendom van het bedrijf waarvoor je werkt.

Het spijt me, van mij hoeft het allemaal niet. Hoe gelukkig ik ben met mijn vriend is de enige reden dat ik nog wel wil blijven leven. Toch blijft het verdomde deprimerend als je alleen maar draait op de weekenden en vakanties. Wat een fantastisch bestaan.

While I dance with your ghost now

De ergste kutbaan die er is, is in een callcenter werken. Laat niemand je anders wijsmaken. Ik spreek uit ervaring want ik doe het werk nu al een jaar. Het is een HEL.

Ik doe customer service. Elke vijf minuten voelen als vijf uur, zodra je het ene telefoontje hebt afgehandeld komt de volgende alweer binnen. Het klinkt misschien niet erg... maar je hebt heel, heel, heel vaak woedende mensen aan de lijn. En die reageren alles op jou af. Het zijn altijd problemen die door een ander veroorzaakt zijn, en jij krijgt de strontdouche. Mensen die schreeuwen en vloeken in je oor. En dat doe je dan 8u op een dag. Mocht je je nog afvragen waarom het salaris in verhouding zo riant is; dit is met een reden zo. Niemand zou dit werk blijven doen voor minimumloon. Je kan nog zo hard je best doen en nog zo vriendelijk doen tegen iedereen, je wordt toch wel als een stuk stront behandeld. Het is als niet-callcentermedewerker makkelijk om te denken: 'Wat boeit het je joh, daar luister je toch niet naar?!' Zo ben ik er ook ingestapt. Maar geloof me, je moet wel van steen zijn als je je niet zwaar kut gaat voelen na het vijfde telefoontje waar de klant volledig uit zijn plaat gaat tegen je.

Samenvatting van je werkzaamheden: je werkt je kapot voor de klant, en ze vegen vervolgens - als het even kan letterlijk - hun reet af aan je haar. Het kan ze echt geen flikker boeien.

Daar komt nog bij dat je ALS je commentaar krijgt vanuit je collega's, het altijd ontzettend negatief is. Dingen kunnen nooit normaal aan je aandacht gebracht worden, dat moet altijd met enorm veel irritatie gebeuren. Voorál als het gaat over onderwerpen waar je nooit training over hebt gehad, dat blijft de eeuwige favoriet.

Zo zit er sinds een maand ongeveer een nieuwe collega die terugbelverzoeken afhandelt. Die handelt ze OF niet af, OF zeurt dat ik dingen onterecht heb doorgestuurd. Daarna stelt hij vragen over waarom ik het gedaan heb, hoe ik erbij kwam, zegt dat het volledig onterecht is. Terwijl ik het probleem en waarom ik het zelf niet op kan lossen in het begeleidende bericht a l l e m a a l heb uitgelegd. Dat doe ik voor jan lul, heel fijn. En heb je daadwerkelijk iets verkeerd gedaan? Verwacht meteen een mail van je manager, maakt niet uit hoe niet-noemenswaardig je fout was, want die wordt er meteen over geïnformeerd ipv dat ze jou rechtstreeks even een mailtje of belletje geven. Het maakt niet uit of je maar één enkele keer een foutje maakt - je wordt meteen benaderd alsof je de grootste neukfout ooit bent en je alles naar de kloten hebt geholpen. Er is NIKS motiverenders. Echt.

Ik kan de keren dat ik gedacht heb 'ik loop nu naar buiten en kom nooit meer terug' geeneens meer tellen. De enige reden dat ik dit niet doe? Omdat Rolf en ik in het proces zijn een huis te kopen. Zolang dat nog niet afgerond is wacht ik. Ik word doodongelukkig van dit werk, het maakt dat ik dagelijks zelfmoordgedachten heb, zo afschuwelijk is het.

Helaas moet ik het nog blijven volhouden. Ik heb nog nooit zo'n ijzersterke wil gehad om 20 sollicitaties per dag te versturen zodra ik de kans ervoor krijg.

We're not here

Really deep down inside
All I want to do is sleep
The one time I'm truly happy
Is when I'm asleep and dreaming

Soms vertelt iemand je iets en bedenk je pas een paar uur later wat het eigenlijk betekent. Je lacht er op het moment zelf om, maar later voel je je eigenlijk gekwetst. Dat had ik vandaag dus.

Gisteren waren mijn vriend Rolf en ik even naar het winkelcentrum geweest. Terwijl we gearmd rondliepen maakte hij een van zijn domme grapjes. We hadden het erover dat kleding óf mooi is óf lekker zit, en toen zei hij: 'Tsja, je hebt nou eenmaal stijlvol of praktisch...' En daarna zei hij lachend dat voor personen hetzelfde geldt, dat ik onder 'praktisch' zou vallen. Dus ik keek gepast verontwaardigd en gaf hem de 'ha-ha lekker complimenteus ben jij'-reactie waar hij naar viste. We hadden het er daarna nog even over. Ik gaf hem gelijk en zei dat ik inderdaad geen modepoppetje ben. Ik loop altijd op sneakers of simpele platte laarsjes, in hakken zul je me alleen bij hóge uitzondering zien, ik leef in spijkerbroeken. Ik volg de allerlaatste mode niet, ik draag gewoon wat ik leuk vind.

Nou was Rolf gister met een groepje van zijn vrienden uit. Toen ik Rolf vanmiddag zag vroeg ik hem hoe het geweest was. Kennelijk had een van de mannen, Thijs, Rolf gevraagd hoe het tussen hem en mij ging. We waren namelijk een tijdje uit elkaar maar nu niet meer. Rolf vertelde aan mij dat hij had gezegd dat het goed gaat tussen ons, wat natuurlijk mooi was om te horen. We praatten verder over andere dingen. Alleen vertelde Rolf een paar minuten later dat hij ook zijn opmerking over 'stijlvol of praktisch' in de groep had gegooid. Thijs had er erg om moeten lachen. De ex-vriendin van Thijs, Melissa, keek na die opmerking zo geschokt en walgend naar Rolf en hij vond dat maar overdreven zei hij tegen mij. Jemig wat vat zij alles serieus op, geen wonder dat haar relatie met Thijs op de klippen is gelopen, etc.

Toen Rolf het zei dacht ik er niet zo bij na maar dat heb ik daarnet wel gedaan. It's not good. Hij heeft me eigenlijk zwaar voor lul gezet tegenover zijn vrienden. Rolf vertelde het als twee losse dingen, alsof de onderwerpen op verschillende tijdstippen plaats hadden gevonden. Maar volgens mij is dat niet zo. Volgens mij gooide hij zijn lollige stijlvol/praktisch uitspraak er meteen na de 'het gaat goed' al uit.

Het komt erop neer dat hij er blijkbaar alleen voor gekozen heeft om mij nog eens te daten omdat dat voor hem wel lekker makkelijk is. Dat ik bij lange na niet aan zijn ideaalbeeld voldoe, maar ach, het is zo voor de hand liggend hè.

Weer ouderwets aan de log

Jaren geleden schreef ik dagelijks een log, als het niet meerdere keren per dag was. Dat heb ik al heel lang niet meer gedaan omdat ik uiteindelijk (goh) toch ben gaan inzien dat het heel verkeerd kan uitpakken als iemand je herkent uit je schrijfsels en je privédingen hebt uitgeschreven. En bovendien zijn web-log en punt.nl allebei overleden. Dat waren de twee sites waar ik het prettig vond. Dus nu blogse maar eens proberen.

Ik wil deze pagina in ieder geval gaan gebruiken om lekker nutteloze verhalen te typen over mijn dagelijkse beslommeringen. Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen.

Oh mijn god ik word gestalkt door een ex-collega. Wat een verschrikking. Sinds ik gestopt ben op mijn oude werk appt hij me regelmatig. Geen zinnige dingen natuurlijk; hij vraagt het liefst dagelijks hoe het gaat en als ik dan nog stom genoeg ben om antwoord te geven valt het gesprek meteen stil. En nu appte hij me iets van twee uur geleden: 'Kom je een bakkie doen bij mij?' Neeeeeeee, nee. Hij is eind dertig en hij probeerde een tijd terug met de 17-jarige dochter van een andere ex-collega aan te pappen. Daar komt nog bij dat hij getrouwd is, kinderen heeft, hij de grootste racist is die ik ken (dat is écht een prestatie, geloof me), dat hij het IQ van een nat washandje heeft, en er ook nog eens niet uitziet. Mooi lijstje toch?! Ik reageer maar niet op zijn laatste berichtjes. Hij stuurt er nu net achteraan 'lijkt me gezellig' omdat ik hem negeer. Getverdemme. Ik moet hem blokkeren.

Ik kom er de laatste tijd weer achter hoe moeilijk ik het vind om geld te sparen in plaats van me over te geven aan impulsaankopen. Nee, ik zal vast nooit financieel verstandig worden. Helaas is mijn vriend nog vele malen erger dan ik - hij heeft er geen enkele moeite mee om aan het eind van de maand blut te zijn. Het scheelt wel dat ik een goede fulltimebaan heb gevonden waar ik een mooi salaris voor krijg.

Impulsaankopen die ik tot nu toe heb kunnen voorkomen:
- Een brommer
- Een aquarium
- Een hond

Allemaal slechte ideeën natuurlijk. Een hond is sowieso absoluut niet haalbaar aangezien ik momenteel bij mijn ouders woon zodat ik geld kan sparen. Een brommer zou zowaar erg nuttig zijn als vervoer naar mijn werk. Het nadeel is dat de aankoop behoorlijk prijzig zou zijn. Hoe dan ook denk ik dat ik het uiteindelijk toch ga doen hoor, daar niet van.

Mijn vriend appt me net dat hij terug is van uitgaan. Wow, volgens mij was er niet veel aan. Hij zegt dat een van zijn vrienden misselijk was en dat ze daarom eerder richting huis waren vertrokken. Het is officieel: we worden oud...